Teatr adaptujący wyłącznie teksty pochodzące od jego twórców, działający na terenie Częstochowy i okolic, eklektyczny.

Zespół to Piotr Nita (scenariusz i reżyseria), Wioletta Kuliś (aktor), Michał Hupa (aktor)

Spektakle:

Gap (2007)
Scenariusz - Piotr Nita,
Reżyseria - kolektywna,
wystąpili:
Główny - Michał Hupa,
Slamerka - Maria Kałużyńska (wtedy Połacik) / Anna Biernacka,
Hostessa - Wioletta Kuliś (wtedy Fabryczna),
Kioskarz - Adam Stężała,
Konfident - Mateusz Byczkowski.

U Piotra Nity różne narracje, inaczej niż u Lyotarda, są wzajemnie ze sobą wymieszane i spięte postacią głównego bohatera. Małe narracje, które prezentują się w grach słownych wszystkich postacie tej sztuki, są wzajemnie na siebie nieprzekładalne, mają inny słownik, składnie, jednym słowem, język. Stąd właśnie gra językowa jako formalny zabieg nakierowujący na pytanie, jakie stawia reżyser spektaklu. Pytanie, co prawda niewysłowione do końca, jednak zasygnalizowane i umiejscowione w perspektywie sceny i gry. Te małe narracje każdej z pomniejszych postaci dramatu, reinterpretowane są przez jej głównego bohatera, który za wszelką cenę stara się je objąć całościowym oglądem wewnątrz własnej narracji, zjednoczyć je i tym sposobem nad nimi zapanować. Ten sam wysiłek za każdym razem podejmuje widz. Jeśli więc sztuka ta stawia opór naszemu zmysłowi sensu to może powinniśmy zwrócić uwagę na to gdzie brak owego sensu jest odczuwalny i kto jest jego autorem - w jak wielkim stopniu artysta, a w jak wielkim my sami.
źródło: Jan Pies

Posłuchaj czego nie mówię (2008)
Scenariusz - Piotr Nita,
Reżyseria - Piotr Nita,
Postać żeńska - Wioletta Kuliś
Postać męska - Michał Hupa.

Spektakl ''Posłuchaj czego nie mówię'' opowiada o upośledzeniu umysłowym. Autorzy obrali sobie za cel próbę zdekonstruowanie krzywdzących stereotypów obioru osób dotkniętych upośledzeniem umysłowym. Dla jego realizacji posłużyli się różnorodnymi narzędziami, bo i sloganem z kampanii społecznej, i fragmentem z Małgorzaty Kościelskiej, jest też iście genderowska refleksja o doborze ubrań, oraz wyrywek z harlequina. Są też wreszcie zabawki - wykorzystywane wbrew macierzystym celom, bo nie do tego, co się z nimi na scenie wyprawia, zostały powołane. Zabawki stają na drodze aktorów utrudniając ich aktywność, czasem czyniąc niemożliwą; przytłaczają i blokują. Na pytanie dotyczące pochodzenia pluszowych zasieków autorzy odpowiadają kontrowersyjną prawdą - więcej cegiełek w tym murze dołożyło otoczenie, niż sama choroba.
źródło: materiały własne autorów

Wprawka (2009)
Scenariusz - Piotr Nita,
Reżyseria - Piotr Nita,
Postacie - Michał Hupa.

Monodram Wprawka podejmuje próbę demaskacji aktora i jego scenicznego kunsztu. Proces ten odbywa się w atmosferze absurdu i groteski, powtórzenia piętrzą się i uzurpują sens; aktor poci się, lecz i tak wygrywa z widzem (a nawet go ogrywa). Po tym spektaklu widz nie zaufa już żadnemu aktorowi. Spektakl wpisuje się w nurt dzieł warsztatowych i autotematycznych, nie brak w nim jednak humoru i zgrywy.
źródło: materiały własne autorów